خشونت عریان نهادینه شده علیه زنان ایران؛ به بهانه روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان – ویدئو

اهمیت:
بی اهمیتکم اهمیتمتوسطمهمخیلی مهم
Loading...

خشونت علیه زنان ، اینک یک مسأله جهانی است و سازمان ملل نیز آن را یک مشکل جهانی خوانده و برای مبارزه با این خشونت، روز ۲۵ نوامبر را بعنوان «روز بین‌المللی مبارزه با خشونت علیه زنان» تعیین کرده است.
به همین مناسبت، سازمان ملل، دولت ها، سازمان های بین المللی و سازمان های غیردولتی یا « ان.جی. او» ها را فراخوانده است تا در این روز به اطلاع رسانی و آموزش برای رفع خشونت علیه زنان در کشورهای خود بپردازند.
روز ۲۵ نوامبر سالروز کشته شدن «خواهران میرابل» در دومینیکن است. سه خواهر«میرابل» که با دیکتاتوری «رافائل تروخیلو» رهبر دومینیکن مبارزه می‌کردند در ۲۵ نوامبر سال ۱۹۶۰ بطرز وحشیانه‌ای به قتل رسیدند. سازمان ملل در سال ۱۹۹۱ این روز را به عنوان روز بین‌المللی مبارزه با خشونت علیه زنان نامگذاری نمود.
“خشونت علیه زنان” بنا بر تعریف سازمان ملل متحد، هرگونه رفتاری است که می‌تواند منجر به آسیب بدنی، جنسی یا روانی زنان شود. زنان به گونه برابر حق برخورداری و حفظ همه حقوق بشر و آزادی‌های اساسی در عرصه‌های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، مدنی و همه عرصه‌های دیگر را دارند.
این حقوق شامل موارد زیر می‌باشد:
حق زندگی
حق برابری
حق حمایت برابر قانونی
حق آزادی و امنیت شخصی
حق آزادی از همه اشکال تبعیض
حق شرایط برابر و رضایت‌بخش در کار
حق بهره‌مندی از بالاترین میزان سلامت جسمی و روانی
حق مصونیت از شکنجه یا دیگر مجازات خشن، غیرانسانی و تحقیرآمیز
در استانداردهای جهانی، محرومیت از هر یک از موارد بالا، خشونت علیه زنان به حساب می‌آید.
در ایران خشونت علیه زنان، موضوعی است که در چهل سال گذشته با انواع قوانینی که وضع‌ ‌شده‌است و با دیدگاه عقب‌مانده حاکمیت نسبت به موضوع زنان، رنگ و ابعاد جدیدی به خود گرفته است. در حالیکه در کشورهای مختلف، نهادهای مختلف مدافع حقوق زنان در تلاشی مستمر و چشمگیر برای مبارزه با این پدیده غیرانسانی، هر سال به دستاوردهایی دست پیدا می‌کنند، خشونت علیه زنان در ایران، در سایه نگاه تبعیض آمیز حاکمیت و قوانینی که در کشور بصورت نهادینه اعمال می‌شود، هر سال نسبت به سال گذشته افزایشی باورنکردنی می‌یابد.
روز ۴ آذر ۱۳۹۸، در سالروز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، رضا جعفری سدهی، رئیس اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی ایران گفته بود آمار گزارش خشونت علیه زنان ۲۰ تا ۲۲ درصد نسبت به سال ۹۷ افزایش پیدا کرده است.
به گفته همین مقام، قوانین حمایت‌گرانه از زنان در برابر انواع خشونت، به ویژه خشونت خانگی در ایران با خلاء بزرگی روبرو است.
لایحه تأمین امنیت زنان در برابر خشونت که بدون نقص هم نیست، هنوز به تایید شورای نگهبان نرسیده ‌است. بر اساس ماده سوم این لایحه، «هیچ‌کس حق ندارد در روابط خانوادگی، اماکن خصوصی، عمومی یا دولتی به قصد آسیب علیه زنان مرتکب خشونت شود و در صورت ارتکاب، مطابق احکام این قانون مجازات می‌شود.» و ماده چهارم نیز به طیفی از خشونت اشاره کرده، آنها را جرم دانسته و برای آنها مجازات تعیین کرده است. از جمله انواع «خشونت عاطفی،‎ روانی و جنسی».

اما شورای نگهبان، تصویب چنین قانونی را برنمی‌تابد و آنرا مغایر با افکار و فرهنگ زن ستیزانه خود و والیان امر می‌داند.

در ایران، خشونت بطور عام از جانب مقامات و ارگان‌های مسئول و عوامل آنها، با پشتیبانی قانون، در جامعه اعمال و ترویج و تبلیغ می‌شود. به دار آویختن محکومان در میدان شهرها از مصادیق بارز ترویج خشونت دولتی است. پدیده شوم و جنایتکارانه اسیدپاشی به صورت دختران و زنان با تحریک امامان جمعه و به بهانه خودساخته بدحجابی، حملات خشونت‌بار علیه زنان دستفروش، برخوردهای خشونت‌بار با خانواده‌های کم‌درآمد و فرودستی که در گوشه و کنار و حاشیه شهرها اتاقکی را به عنوان سرپناه خود و فرزندانشان ساخته‌اند و از جمله قتل پیرزن محروم آسیه پناهی در مقابل نگاه بهت آلود فرزندانش، همه و همه از نمونه‌های بارز ترویج خشونت و عادی جلوه دادن خشونت در جامعه توسط حاکمیتی است که نگاهش به زنان، براساس تبعیض جنسیتی است.
بدیهی است، وقتی در چنین شرایطی به موضوع خشونت علیه زنان می‌رسیم، دیکتاتوری ولایت فقیه همه مرزهای انسانیت را درمی‌نوردد. تحقیر و محروم ساختن زنان از حداقل حقوق خود، امروز توسط حاکمیت تبدیل به قانون شده‌است. براه انداختن گشت‌های مختلف در شهرها و برخوردهای زشت و خشن و اهانت‌آمیز با زنان ایران به بهانه مقابله با وضعیت حجاب دختران و زنان، از جمله اقدامات زن ستیزانه حاکمیت است.
حقوق زنان در همه زمینه‌ها توسط این حاکمیت زیر پا گذاشته شده است. تنظیم قوانین زن ستیزانه در زمینه‌های مختلف از جمله در حق طلاق، مشروط بودن هر نوع مسافرت یا فعالیت زن به اجازه همسر، دادن حق تعدد زوجات به مردها، اجبار زنان در نوع پوشش، ممنوع بودن زنان از حضور در عرصه‌های هنری، ممنوعیت زنان از حضور در ورزشگا‌ه‌ها و … بخش ناچیزی از فرهنگ زن ستیزانه‌ای است که حاکمیت تلاش کرده در ۴۰سال اخیر در جامعه حاکم کند.
شایان ذکر است که حتی در قانون اساسی همین حاکمیت پس مانده، اولین شرط برای کاندیدای ریاست جمهوری «مرد بودن» کاندید ‌است و به این ترتیب راه را برای بدست گرفتن مدیریت کلان کشور توسط زنان بسته‌است.
ضایع کردن حقوق زنان توسط حکومت تا آنجا پیش رفته‌است که تا کنون بارها شاهد قتل فجیع دختران نوجوان توسط پدرانشان بوده‌ایم. جنایتی که در فاشیسم مذهبی حاکم بر کشورمان به قول خودشان، مشمول قانون قصاص هم نمی‌شود. این پدیده شوم دقیقأ حاصل ۴۰ سال حاکمیت زن ستیزانه و ترویج و نهادینه کردن خشونت علیه زنان، توسط ارگان‌های حکومتی در جامعه است.
زهرا بهرام‌نژاد فعال حکومتی حوزه زنان وعضو هیات رئیسه شورای شهر تهران، در آذرماه ۱۳۹۸، در مصاحبه با اعتماد آنلاین همین موضوع را بدین شکل مطرح می‌کند:
متن کامل خبر در لینک: https://bit.ly/2KxRZTS
#زنان #خشونت
خبرها و ویدئوهای بیشتر در لینک: http://www.irankargar.com

Subscribe
Notify of
0 نظر
Inline Feedbacks
View all comments