کاسه گدایی نزد عراق و چین با چاشنی توهمات سیاسی- اقتصادی

اهمیت:
بی اهمیتکم اهمیتمتوسطمهمخیلی مهم
Loading...

در شرایطی که اقتصاد ایران شرایط «هشدار» را رد کرده و به وضعیت «قرمز» رسیده است، مقامات جمهوری اسلامی بر طبل انکار می‌کوبند و توهمات خود در مورد جایگاه و قدرت نظام در حوزه‌های مختلف را از پشت تریبون‌ها تکرار می‌کنند.

وانگ یی وزیر خارجه جمهوری خلق چین و محمدجواد ظریف وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران

علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی هفته گذشته طی سخنانی مدعی شده که از تحریم برای «مقاوم‌سازی واقعی اقتصاد ایران» استفاده می‌شود. او افزوده که اقتصاد کشور زیر فشار است و مردم از نظر معیشت دچار مشکلات هستند اما این مشکلات به ‌شرط «تلاش شبانه‌روزی مسئولان» و «مدیریت قوی، جامع و خسته‌نشو» و «تمرکز بر تولید داخلی و چشم امید نداشتن به خارج» قابل حل هستند و «سر و صداهای اراذل مسلط بر ملت آمریکا هم نباید ذهن کسی را مشغول کند.»

[embedded content]

ناهمخوانی سخنان ادعاها با شرایط واقعی کشور، شامل همه مقامات جمهوری اسلامی می‌شود. چند روز پیشتر نیز حسن روحانی گفته بود وضعیت اقتصاد ایران از آلمان بهتر است. او یک روز پس از سخنان خامنه‌ای نیز مدعی رشد اقتصادی و افزایش تولید در شش ماهه نخست سال و بهتر شدن وضعیت در نیمه دوم سال شد.

حسن روحانی همچنین در حالی آمارهای غیرواقعی از وضعیت تولید و صنعت و صادرات ایران ارائه داده که گزارش‌های سازمان‌های زیر نظر دولت خودش همزمان از کاهش تراز تجاری و حجم صادرات ایران و عمیق‌تر شدن رکود تورمی خبر می‌‍دهند.

اقتصاد مهجور و ادعا‌های بی‌بنیاد

خامنه‌ای و روحانی در شرایطی توهماتی مانند بهبود وضعیت اقتصادی با تمرکز بر تولید داخلی را مطرح می‌کنند که توضیح نمی‌دهند بر پایه کدام بنیه و ابزار اقتصادی و توان مدیریتی قرار است این روند ایجاد شود؟!

۴۰ سال است پول هنگفت خام‌فروشی نفت به ساختار اقتصادی کشور تزریق شده اما بجای اینکه برای بخش‌های مولد اقتصادی مصرف شود، یا صرف هزینه‌های جاری کشور و پیشبرد اهداف ایدئولوژیک جمهوری اسلامی شده و یا رانتخواران، اختلاسگران و آقازاده‌ها آن را به جیب زده‌اند.

از سوی دیگر فساد و ناکارآمدی مدیریتی در جمهوری اسلامی طی چهار دهه گذشته سبب نابودی زیرساخت‌های اقتصادی کشور در حوزه‌های مختلف صنعت، تولید، کشاورزی و تجارت شده است.

در این شرایط اسفناک، تحریم نیز شاهرگ درآمدزایی ایران، یعنی خام‌فروشی نفت را هدف قرار داده و با مسدود شدن این شریان، مقامات پرمدعای دولت گیج و مبهوت به نظاره‌ی تشدید بحران‌ها و در انتظار انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نشسته‌اند.

همزمان رکود تورمی در ایران به شکل بی‌سابقه‌ای گسترش یافته و رئیس کل بانک مرکزی از تشدید فشارهای اقتصادی در هفته‌های پیش رو خبر داده است.

در این شرایط معلوم نیست رهبر جمهوری اسلامی و رئیس دولت در کدام دنیای موازی سیر می‌کنند که در توهم افزایش تولید داخلی و شکست آمریکا بسر می‌برند!

بازگشت با دستان خالی از کشورهای دوست و برادر!

عبدالناصر همتی رئیس کل بانک مرکزی برای آزاد کردن منابع مالی ایران برای دومین بار طی چهارماه گذشته به عراق سفر کرد و با دست خالی بازگشت.

همتی اموال بلوکه شده ایران در عراق را «منابع مالی چشمگیر» خوانده اما گفته «مسائل پیچیده بانکی میان دو کشور» وجود دارد. تلاش همتی برای آزاد کردن پول بلوکه شده ایران در عراق ناکام ماند و در نهایت مقامات عراقی تأکید کردند این منابع صرف واردات کالاهای غیرتحریمی، یعنی دارو و مواد غذایی، خواهد شد.

همزمان محمدجواد ظریف هم عازم پکن شد تا با پیگیری قرارداد «ایرانفروشی»، تلاش کند منابع ارزی بلوکه شده ایران در چین آزاد شود اما مقامات چین کمونیست نیز «سردار دیپلماسی جمهوری اسلامی» را با وعده‌های سر خرمن بدرقه کردند.

این روند، نمایشی واقعی از بلایی است که جمهوری اسلامی بر سر ایران آورده؛ آنها که در دورانی بیش از صد میلیارد دلار درآمد نفتی و میلیاردها دلار درآمد غیرنفتی از منابع کشور کسب می‌کردند، حالا برای چند میلیارد دلار ارز به عراق و چین التماس می‌کنند.

جالب اینجاست که منابع بلوکه شده ایران در کشورهای «دوست و برادر» جمهوری اسلامی به حدود ۴۰ میلیارد دلار می‌رسد که با وجود امتیازهایی که جمهوری اسلامی در شرایط تحریم به این کشورها داده و سودهای سرشاری عاید آنها کرده، آنها مقامات ایران را برای راه‌اندازی ساز و کار بانکی جهت آزادسازی این منابع سر کار گذاشته‌اند.

به گزارش روزنامه جهان صنعت، چین با ۲۰ میلیارد دلار، هند با ۷ میلیارد دلار، کره‌ جنوبی با ۶ میلیارد دلار، عراق با ۲ میلیارد دلار و ژاپن با ۱.۵ میلیارد دلار، کشورهای بدهکار به ایران به حساب می‌آیند. ایران بابت صادرات گاز و برق به عراق هم مبالغی از این کشور طلب دارد که وصول این طلب نیز به بهانه تحریم به بن‌بست رسیده است.

ظریف و همتی در حالی با دست خالی از عراق و چین بازگشتند که خبر تزریق روزانه ۵۰ میلیون دلار به بازار ارز از ۲۱ مهرماه ۹۹ نیز «دروغ» از آب درآمد و قیمت دلار همچنان در بازار رو به بالا می‌تازد.

لاف خامنه‌ای در ترسیم مؤلفه‌های یک مدیریت کارآمد

در روزهای گذشته بسیاری از کارشناسان اعتراض کردند که دولت در برابر وضعیت بازار ارز کاملا «منفعل» است. برخی کارشناسان نیز معتقدند تیم اقتصادی روحانی بطور کلی افسار اقتصاد را رها کرده و در آخرین ماه‌های عمر دولت و در حالی که خزانه نیز بیش از پیش خالیست، با سیاست «هرچه پیش آید، خوش آید» روزها را می‌شمارند.

در این میان، خامنه‌ای که حکومت عریض و طویل اما ناتوانش، حتی نمی‌تواند قیمت کالایی چون تخم‌مرغ و کره را مدیریت کند، ادعای حل معضلات اقتصادی ایران را بدون نگاه به خارج دارد!

علی خامنه‌ای در سخنانش همواره سعی می‌کند تصویری عقلانی و محاسبه‌گر از خود و نظام مدیریتی جمهوری اسلامی ارائه دهد اما در لابلای گفته‌های اخیر او، وضعیت واقعی کشور چنان مشخص می‌شود که نمی‌توان مدعی شد جمهوری اسلامی توانسته مسیر اقتصادی ایران را به درستی پیش ببرد بلکه برعکس؛ نظام در تأمین نیازهای اولیه‌ی اقتصادی کشور زمینگیر شده؛ از اقتصاد مولد سال‌هاست که خبری نیست و بخش‌های مختلف صنعت، تولید و کشاورزی ورشکسته‌اند.

از سوی دیگر، با گذشت ۴۰ سال از عمر نظامی که مدعی بود آمده تا ایران را به «قدرت برتر جهان» تبدیل کند، رهبر جمهوری اسلامی هنوز و همچنان در حال تکرار توصیه و ترسیم مؤلفه‌های یک «مدیریت خوب» است! همین موضوع نیز نشان می‌دهد جمهوری اسلامی در نخستین گام مدیریت اقتصادی کشور هم مردود شده است.

در نفی ادعاها و محاسبات به اصطلاح عقلانی علی خامنه‌ای همین بس که سیاست خارجی نظام و اهداف مورد ادعای آن برای سیاست خارجی و حتی شیوه‌هایی که از سوی جمهوری اسلامی برای رسیدن به این اهداف دنبال می‌شود، هیچ تناسبی با ظرفیت‌های اقتصادی اعم از تولیدی و مالی و مدیریتی کشور ندارد.
روشنک آسترکی

[کیهان لندن شماره ۲۸۳]
Subscribe
Notify of
0 نظر
Inline Feedbacks
View all comments